Dominantie, agressie en het samenleven in sociale structuren

6 maart 2013

De mens heeft aangetoond dat zij om kan gaan met de meest uiteenlopende vormen van veranderende sociale omstandigheden. Het proefschrift van Dennis Hofman beoogt te beschrijven welke mechanismen de mens in staat stellen om succesvol om te gaan met sociale uitdagingen.

De focus in de eerste twee delen van Hofmans proefschrift ligt op het evenwicht tussen de bescherming van het individuele belang versus het in stand houden van stabiele sociale structuren. Het eerste deel beschrijft in termen van normatieve gedragspatronen, dat wil zeggen patronen waarvan verondersteld wordt dat zij bij ieder individu aanwezig zijn, hoe min of meer automatische gedragsneigingen het individu kunnen beschermen, maar ook het samenleven in sociale groepen mogelijk maken. Succesvol samenleven is primair afhankelijk van stabiele sociale hiërarchieën, die voor een deel gevormd worden door dominantie over anderen, en soms zelfs door agressie.

Deel twee richt zich daarom op verschillen in de mate waarin individuen dominant of agressief gedrag laten zien. In hedendaagse samenlevingen hangt individueel succes ook af van de mate waarin men in staat is om eigen gedrag te controleren, en zich dus aan te passen aan specifieke situaties. Een dergelijk gedragsrepertoire is afhankelijk van een flexibel biologisch systeem, een eigenschap die wellicht wordt weerspiegeld in de hoeveelheid intrinsieke biologische variabiliteit. Deze stelling is onderzocht in deel drie, door juist variatie rondom gemiddelde waarden van activiteit in het menselijk brein te gebruiken als een voorspeller van gedrag.

Dit onderzoek is mogelijk gemaakt met een subsidie van NWO.

Bron: Universiteit Utrecht

Bron:

Kenmerken

Wetenschapsterrein

Maatschappij- en Gedragswetenschappen

Programma

Vernieuwingsimpuls

Speerpunt

Investeren in talent en vrij onderzoek (2011-2014)