CO2 -afvang en -opslag nu voorbereiden voor grote milieuwinst later
23 maart 2007
CO2-afvang en -opslag kan een grote bijdrage leveren aan CO2-reductie in Nederland. Halverwege deze eeuw kan 80 tot 110 miljoen ton CO2 per jaar worden vermeden in de sectoren energie, industrie en transport, ofwel de helft van de huidige CO2-uitstoot. En dat tegen aanvaardbare kosten, zo blijkt uit onderzoek van Kay Damen. Damen promoveert op 28 maart de Universiteit Utrecht.
Om dergelijke CO2-emissiereducties te realiseren, is een heldere en internationaal georiënteerde visie en overbruggingsstrategie nodig, zodat de opslagcapaciteit die de komende decennia vrijkomt daadwerkelijk kan worden gebruikt voor CO2-opslag, stelt promovendus Damen. Hij onderzocht de technische mogelijkheden, kosten en risico’s van CO2-afvang, -transport en ondergrondse opslag.
Elektriciteit grootste potentieel
In 2020 zou 15
miljoen ton CO2 per jaar kunnen worden vermeden door CO2 af te vangen bij de
nieuw te bouwen kolengestookte elektriciteitscentrales. Bovendien kunnen
bestaande poederkoolcentrales alsnog worden uitgerust met
CO2-afvanginstallaties, hoewel de kosten relatief hoog zijn. In 2050 is het
reductiepotentieel geschat op 60 tot 84 miljoen ton CO2 per jaar, voor een
scenario waarin de elektriciteitsproductie verdubbelt.
Door CO2 af te vangen bij industriële processen kan nog eens 16 miljoen ton CO2 per jaar worden vermeden. Als auto’s bovendien gaan rijden op waterstof of synthetische diesel uit fossiele brandstoffen gecombineerd met CO2-afvang, dan zou dit op termijn meer dan 10 miljoen ton CO2-uitstoot per jaar kunnen schelen. Voor de productie van waterstof in de transportsector onderzocht Damen de rendementen en kosten van decentrale membraanreformers. Deze nieuwe technologie maakt het mogelijk om tegen relatief lage kosten CO2 af te vangen.
CO2 transport en opslag
Damen berekende de kosten van
de pijpleidingen die nodig zijn om de afgevangen CO2 te kunnen vervoeren naar
ondergrondse opslagreservoirs. Gasvelden zijn, naast diepgelegen zoute aquifers
en kolenlagen, de meest geschikte reservoirs voor CO2-opslag in Nederland. De
capaciteit die beschikbaar komt voor CO2-opslag kan echter worden beperkt door
een reeks van geologische factoren, waaronder het risico van CO2-lekkage via
putten en breuken. Hoewel de mechanismen van CO2-lekkage bekend zijn, is het
kwantificeren van de risico’s nog een uitdaging. Daarnaast kan CO2-opslag gaan
concurreren met ondergrondse opslag van aardgas, met name als Nederland zich
ontwikkelt tot een internationale gas ‘rotonde’. Indien Nederland maximaal in
moet zetten op CO2-afvang en -opslag zullen op termijn een van de mogelijke
‘mega-opslagreservoirs’ vrij moeten komen, bijvoorbeeld het Groningen gasveld
of grote structuren in het Britse of Noorse deel van de Noordzee.
Het promotieonderzoek ‘System analyses of transition routes to advanced fossil fuel utilisation with CO2 capture and storage’ maakt onderdeel uit van het programma ‘Transition to sustainable use of fossil fuels’ dat wordt gefinancierd door het NWO/SenterNovem Stimuleringsprogramma Energieonderzoek. Het programma streeft naar ontwikkeling van bèta-/gammakennis voor de transitie naar een duurzame energievoorziening.
..............................
Nadere informatie voor de pers, niet voor publicatie
Meer informatie bij:
- drs. Kay Damen (Copernicus Instituut voor Duurzame Ontwikkeling en Innovatie, Universiteit Utrecht)
- t: +31(0)30 253 7645, k.damen@chem.uu.nl / xkayx77@hotmail.com - promotie 28 maart - promotor: prof. dr. W.C. Turkenburg, copromotor: dr. A.P.C. Faaij
