Publicatiebijdragen
In 2005, 2006 en 2007 verschenen boeken dankzij Publicatiebijdragen van NWO
op het gebied van Kunstgeschiedenis, theaterwetenschappen, muziekwetenschappen:
 |
De Haagse kunstkenner H.P. Bremmer bekleedde een positie van buitengewoon gezag in de Nederlandse kunstwereld in de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij trad op als criticus, leraar, uitgever, verzamelaar, handelaar en expert. Bremmer kon het kunstleven naar zijn hand zetten doordat zijn verschillende rollen elkaar onderling versterkten. Hij was daardoor de invloedrijkste kunstpaus in vooroorlogs Nederland. Deze biografie is de eerste integrale studie naar het leven en werk van Bremmer. Het is ook een portret van een wereld van particulier verzamelen en mecenaat die inmiddels verdwenen is.
|
| |
De Haagse kunstkenner H.P. Bremmer bekleedde een positie van buitengewoon gezag in de Nederlandse kunstwereld in de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij trad op als criticus, leraar, uitgever, verzamelaar, handelaar en expert. Bremmer kon het kunstleven naar zijn hand zetten doordat zijn verschillende rollen elkaar onderling versterkten. Zijn optreden als leraar en kunstcriticus gaven hem een aura van onafhankelijkheid; zijn activiteiten als verzamelaar en adviseur verschaften hem status als kunstkenner en gaven hem een goede ingang bij de kunsthandel; zijn netwerk van contacten met verzamelaars en kunsthandelaars maakte het voor kunstenaars aantrekkelijk om hun lot aan het zijne te verbinden. Hij was daardoor waarschijnlijk de invloedrijkste kunstpaus in vooroorlogs Nederland. Bremmer speelde een belangrijke rol in de imagovorming van moderne kunstenaars als Van Gogh, Mondriaan, Van der Leck en Charley Toorop.
|
 |
In Het web der schepping behandelt Marty Bax de relatie tussen theosofie en kunst in een brede culturele context. De introductie van de theosofie in Nederland omstreeks 1890 was mogelijk dankzij de inspanningen van groepjes gelijkgezinden die de secularisatie van het Nederlands geestesleven vanaf 1850 op gang brachten: liberale vrijmetselaren, vrijdenkers van De Dageraad en spiritisten van allerlei slag. Netwerkonderzoek naar deze groeperingen en een sociale stratificatie van de leden van de Theosofische Vereniging leggen in deze studie het bredere culturele fundament waarop de kunst zich vanaf 1895 ontwikkelde. In de tweede helft van de negentiende eeuw veranderde het stroomgebied van de kunst ingrijpend. Een van de nieuwgevormde rivieren was de moderne theosofie, die een belangrijke inspiratiebron werd voor symbolisme, expressionisme en abstractie. In Nederland werden enkele honderden kunstenaars lid van de Theosofische Vereniging, de Nederlandse afdeling van de Theosophical Society in Adyar (India). In de Nieuwe Kunst, de geometrische richting in de kunstnijverheid, in het bouwkundig expressionisme van de Amsterdamse School en in diverse richtingen in de schilderkunst, van realistisch tot abstract, zijn theosofische ideeën richtinggevend geweest. Bax verklaart voor het eerst in de geschiedenis de diepere relatie tussen de theosofie, de abstracte schilderkunst van Piet Mondriaan en diens baanbrekende artikelen in het tijdschrift De Stijl .
|
 |
Willem Drost (1633–1659) was one of Rembrandt’s most gifted pupils, and he is also considered one of the most mysterious. This book, the first ever devoted to this exceptional artist, unravels many of the mysteries of Drost’s life and career. Curator and art historian Jonathan Bikker offers not only new archival evidence of the artist’s date and place of death, but also a new assessment of Drost’s place in the Rembrandt workshop and in the Venetian art world of the mid-seventeenth century. Drost emerges as one of Rembrandt’s most talented imitators and, despite his short career, an artist with a variety of faces. The book features a meticulously researched and fully illustrated catalogue raisonné with 38 paintings now attributed to Drost (several formerly attributed to Rembrandt) and 35 other paintings today known only from old sale catalogues or reproductions. The author also discusses 32 paintings he rejects as Drost’s work. Jonathan Bikker is a researcher at the Rijksmuseum, Amsterdam, and co-curator of the recent Sweerts exhibition shown in Amsterdam and Hartford, CT.
|
 |
Tijdens ‘de barok’ was er in Nederland sprake van een bloeiperiode op het gebied van de bouw van houten blaasinstrumenten. Meer dan 250 blokfluiten, traverso’s (barok-dwarsfluiten), hobo’s, schalmeien, fagotten en klarinetten zijn bewaard die zijn gemaakt door een of meer generaties van een dertigtal families van Nederlandse ‘fluytenmakers’. Bouterse´s werk (cd-rom met boek) gaat over zijn historisch en technisch onderzoek in de afgelopen twintig jaar. Hij verzamelde biografische informatie over de bouwers en bezocht collecties (van Rusland tot Portugal, in Japan en de VS) om de instrumenten op te meten en te beschrijven. Het historische onderzoek omvatte mede oude catalogi en inventarissen. Door het overzicht van de variatie in naam- en werkplaatsstempels van de bouwers en door de studie van technische gegevens van hun instrumenten konden uitspraken worden gedaan over wat karakteristiek is voor het werk van elke bouwer en konden de kwaliteiten van de Nederlandse instrumenten vergeleken worden met die uit andere belangrijke Europese centra voor instrumentenbouw.
|
 |
The first book-length study of the New German Filmmaker and proponent of the German New Right, Hans Jürgen Syberberg (in Dutch). Verloren zonsondergangen gaat over kunstpolitieke theorievorming in het werk van de Duitse cineast, theatermaker en pamflettenschrijver Hans Jürgen Syberberg. Het boek formuleert een antwoord op de vraag hoe Syberbergs betrokkenheid bij de post-1989 conservatieve revolutie in de Bondsrepubliek zich verhoudt tot vroegere werken. De zaak Syberberg, zo wordt in dit boek betoogd, dient te worden beschouwd in het licht van een veel bredere en oudere linkse controverse over rechts.
|
Extensive study on the Dutch lawyer Laurens van der Hem (1621-1678) and his famous composite atlas (the 46-volumes of his expanded copy of Joan Blaeu's famous Atlas Major, now in the National Library in Vienna- better known as the Atlas Blaeu-Van der Hem. The book is based on Dr. Erlend de Groot's Dutch thesis of 2001. This adapted, extended English translation describes the life and works of Laurens van der Hem and the origins of his famous atlas, placing the atlas in its historical, cultural and artistic context.
|
 |
In The World of a Seventeenth-Century Collector, Erlend de Groot describes the life and works of the Dutch lawyer Laurens van der Hem (1621-1678) as the collector and composer of the famous Atlas Blaeu-Van der Hem. He gives a unique insight in the relations of a collector and his decisions in collecting and composing his well-known 46 volumes copy of Blaeu's famous Atlas Major and placing the Atlas in its historical, cultural and artistic context. De Groot describes the life and family of Van der Hem, followed by chapters about the prints and drawings and an historical survey. Furthermore the assembly of the atlas and the contents and arangements of the atlas are described. He completes his work with accounts of the history of collector's atlases in the Netherlands and the purpose and significance of the Atlas Blaeu-Van der Hem. The book is completed with a bibliography and indices of persons and of plates discussed in this work from the Atlas Blaeu-van der Hem. Related Subjects: 17th Century - Atlases - Book History - Books about Books - Dutch |
 |
De bijdrage van vrouwen aan de toegepaste kunst en industriële vormgeving in Nederland tussen 1880 en 1940 is sterk onderbelicht gebleven. En dat terwijl het een periode betreft waarin de emancipatie van vrouwen op veel gebieden vooruitgang boekte. Aanvankelijk richtten vrouwen zich op typisch vrouwelijke textiele handwerken als kunstnaaldwerk en weven, een gevolg van het maatschappelijk gelegitimeerde verschil tussen mannen- en vrouwenwerk. Vanaf 1895 werkten zij ook als schilderessen bij aardewerkfabrieken, als grafische vormgevers, batikkers en ambachtelijk boekbinders. Na 1904 kwam het ontwerpen voor koperwerk erbij, en vanaf 1910 ambachtelijke edelsmeedkunst. Nog weer later gingen vrouwen werken als zelfstandig kunstpottenbakker, meubelontwerper en binnenhuisarchitect. Vanaf eind jaren twintig legden zij zich ook toe op het ontwerpen van industrieel vervaardigde metalen gebruiksvoorwerpen. Vrouwen in de vormgeving gaat uitvoerig in op de deelname van vrouwen aan tentoonstellingen, hun ateliers, winkels en galeries, hun netwerken en vakgebieden. Uit persoonlijke documenten blijkt het idealisme van vrouwen die kozen voor een kunstambacht in een periode waarin het gehele gebied van toegepaste kunst en industriële vormgeving zich als professioneel vakgebied emancipeerde ten opzichte van de beeldende kunst. Het boek sluit af met een uitgebreid biografisch lexicon en diverse bijlagen met onder meer tentoonstellingsoverzichten.
|
 |
1997 was an important year for Sint Janskerk in Gouda, as the Museo del Prado in Madrid asked to borrow the cartoon of the King’s Window by Dirck Crabeth for the exhibition ‘Felipe II. Un príncipe del Renacimiento’. Inspired by this event, it was decided to compile an anthology about the church’s seventh window. Based on the many-facetted topic an international group of scholars from various disciplines studied the stained-glass window in depth as a crucial presentation of Philip II’s Netherlandish and English years. An important step in current research into an enthralling era in European history of the sixteenth century.
|
 |
In de Nederlandse genreschilderkunst van de zeventiende eeuw waren onderwerpen als feestende en vechtende boeren, bordelen en herbergen, brassende ruikeluiszoontjes en bedelaars, drinkebroers, kansspelers en kwakzalvers zeer geliefd. In deze studie worden deze negatieve voorbeelden van gedrag in verband gebracht met het didactisch gebruik van de exempla contraria: het tonen van slecht gedrag om daarmee aan te sporen tot goed gedrag. De Verkeerde Wereld-didaktiek was populair in de eerste helft van de zeventiende eeuw in literatuur, prentkunst en schilderkunst. In de tweede helft van de eeuw verdween het principe uit de schilderkunst; in de populaire grafiek daarentegen zijn er in tot in de negentiende eeuw sporen van terug te vinden. De vermakelijke beleringstechniek was niet zonder risico. Ze leidde in de schilderkunst gemakkelijk tot het misverstand dat het verkeerde navolging verdiende, zo luidde de kritiek die zich in de loop van de zeventiende eeuw steeds sterker liet horen. Voor deze studie zijn in tijd en aard uiteenlopende bronnen en literatuur bestudeerd, van laatmiddeleeuwse teksten tot negentiende-eeuwse archieven. Door de multidisciplinaire aanpak en de lange periode die is bestudeerd, is een waarderingsgeschiedenis geschreven van het fenomeen exempla contraria. De studie werpt daarbij nieuw licht op de genreschilderkunst die in recente tentoonstellingen als sterk gericht op formele aspecten wordt afgedaan.
|
 |
One of the greatest mathematicians and engineers of his day, Simon Stevin (1548-1620) is probably best known for popularizing decimal fractions. But few people know about his interest in architecture, as documented in De Huysbou, a project that occupied the last twenty years of Stevin's life. This new translation includes passages from Stevin's text, an extensive bibliography, and an in-depth analysis of Stevin's theories of urban planning within a larger European context. It will be a valuable resource for historians of Stevin's work, as well as those interested in Dutch and European architecture and urban planning.
|
   |
||
This book is the first to take a look at the more practical aspects of Rembrandt's production of etchings. Close attention is paid to the way in which the various states were made and how they evolved. The author also deals with the questions how Rembrandt printed the impressions, whether he did that himself, and in what quantities. The financial aspects of printmaking are also considered at length. All of this provides many new insights into Rembrandt, the way in which he produced his etchings, and the artistic and technical considerations that played a part in the process. An indispensable aid for answering these questions is the author's research into the watermarks in Rembrandt's etchings, the results of which are published here in full. The watermarks are not simply catalogued but have been studied in connection with the impressions in which they appear, most of which can now be firmly dated. It is now also possible to arrive at a swift dating of previously unexamined impressions of Rembrandt's etchings that contain a watermark.
| ||
 |
From 1958 to 1964 Structure was a major platform for artists reconsidering the design tenets and underlying principles of the Bauhaus, Constructivism and De Stijl. In this journal familiar and less familiar artists, amongst whom Joost Baljeu, Charles Biederman, Max Bill, Eli Bornstein, Ad Dekkers, John Ernest, Karl Gerstner, Stephen Gilbert, Jean Gorin, Anthony Hill, Richard Paul Lohse, Kenneth and Mary Martin, Georges Vantongerloo and Carel Visser, addressed such issues as whether art should once again proceed from nature, how artists should collaborate with architects, how art should relate to science and philosophy today, and what materials and techniques were to be used. This work De Stijl Continued explores their body of ideas in meticulous detail.
|
 |
|
This study focuses on change and continuity within the architecture of the Southern and Northern Low Countries from 1530 to 1700. Instead of looking at both regions separately and stressing the stylistic differences between the classicist North and the baroque South, the book establishes a new, common history of architecture for both parts of the Low Countries during the 17th century. Their reception of Antiquity in the guise of the Italian Renaissance, first introduced in Court circles in the early 16th century, constituted the common heritage on which they built after the political separation. The book also reassesses the position of Netherlandish architecture in the international debate on the Renaissance north of the Alps.
|
 |
|
 |
Dit wetenschappelijk werk bevat de volledige collectie schilderijen oude kunst van het Frans Hals Museum in Haarlem. Het inventariseert alle schilderijen tot 1850, met afbeeldingen in zwart-wit en basisinformatie als maker, materiaal, datering en signatuur, herkomst en literatuur. Uit de verzameling zijn 170 meesterwerken gelicht die uitvoeriger worden beschreven en becommentarieerd. Een belangrijk onderdeel van dit boek zijn de biografieën van de Haarlemse kunstenaars van wie werk in de collectie is opgenomen. De biografieën zijn gebaseerd op diepgravend archiefonderzoek. Ze brengen aan het licht hoe de kunstenaars in de maatschappij van toen leefden en werkten, en hoe ze ten opzichte van elkaar stonden. Naast het catalogusgedeelte en de biografieën vindt u in dit boek ook sterke inleidende essays. Ze geven een inzicht in het artistieke klimaat in Haarlem, de verschillende genres, de manier waarop de schilders elkaar beïnvloedden en de schildertechnische aspecten van hun werk. Er wordt ook aandacht besteedt aan de geschiedenis van het Frans Hals Museum en het ontstaan van de collectie. |
 |
In the first half of the seventeenth century, paintings of the rich urban young amusing themselves with courtship, music-making, drinking wine and playing tric-trac became extremely popular. This book examines the background of that popularity by combining iconographical research with the study of pictorial traditions, painting techniques, socio-economics, literature and book illustrations. The first part traces the sixteenth-century pictorial traditions that featured moralistic, idealistic and humorous variants of the merry company, mainly in prints. The second part shows that the seventeenth-century painters made deliberate iconographical and compositional changes to those traditions and developed new painting techniques and marketing strategies to reach a larger audience. The associations and meanings for a contemporary audience is explored further in the last part, which focuses on the various views of the amusements of rich young people as expressed in writings, illustrations, and didactic literature.
|
 |
In De Appel performances installations video projects 1975-1983 worden de eerste jaren van dit kunstcentrum besproken dat de lans brak voor nieuwe kunstvormen. De kunsthistoricus Marga van Mechelen analyseert hoe De Appel onder bezielende leiding vn Wies Smals in Europa richting gaf aan het ontstaan van performances, installaties en videowerken die van onschatbare invloed waren op het internationale kunstklimaat. De gedaanten van het kunstwerk, de rol van het publiek en van de kunstenaar werden in deze periode, met De Appel als historisch epicentrum, onomkeerbaar veranderd. In de 21ste eeuw worden deze revoluties in de beeldende kunst alom gewaardeerd waardoor het jonge kunstpubliek nieuwsgierig naar de herkomst en de geschiedenis is geraakt. Dit boek geeft inzicht en documenteert in beschrijvingen, 440 afbeeldingen en een index de gebeurtenissen uit deze voor de hedendaagse kunstwereld betekenisvolle periode. |
 |
Changing Interests on a Rough Baltic; Regulary and Harmony - A New Style for a New Great Power; Arms and Architecture - Dutch Patrons Overseas; Providers of Luxury - Agents in Cultural Affairs; Peregrinatio Academica et Architectonica - The Power of Books and Travel. (Architectura Moderna, Architectural Exchanges in Europe, 16th-17th Centuries, 2)
|
 |
Dit werk beschrijft een boeiende, onbekende periode in de geschiedenis van het Nederlandse porselein. Het in 1815 gevormde Koninkrijk der Nederlanden kwam onder Willem I tot grote economische bloei. Aan het nieuw gevormde hof, dat deels in Brussel en deels in Den Haag resideerde, ontstond de behoefte aan verfijnd beschilderd serviesgoed en luxueus vaatwerk. De Brusselse porseleinschilder Frédéric Théodore Faber wist Willem I te interesseren voor de oprichting van een porseleinfabriek binnen het koninkrijk, die internationale vermaardheid verwierf en in 1825 het predikaat ‘Koninklijk’ kreeg. Faber vervaardigde talloze fraai beschilderde serviezen die internationaal beroemd waren en op tentoonstellingen meermaals met goud werden bekroond. Topstukken van zijn hand sieren nog altijd de koninklijke verzamelingen in Nederland en België.
|
 |
Voor onze kennis van de zeventiende-eeuwse Nederlandse cultuur zijn de circa tienduizend bewaard gebleven brieven van en aan Constantijn Huygens (1596-1687) van immens belang. Rudolf Rasch heeft in deze fraaie, tweedelige uitgave ruim 300 brieven bijeengebracht waarin muziek een rol speelt. Huygens was zelf een enthousiaste amateur-musicus en correspondeerde regelmatig over muzikale activiteiten (spelen, componeren, luisteren), de verwerving van muziekstukken en instrumenten (onder andere luit en klavecimbel), contacten met musici en muziek in het algemeen. Onder de correspondenten bevonden zich amateur en beroepsmusici uit binnen- en buitenland, goede vrienden en vriendinnen van Huygens, predikanten, hoogleraren, adellijke personen en gezagsdragers. Het eerste deel van deze uitgave bevat een uitvoerige inleiding plus registers op personen en zaken. In het tweede deel zijn alle brieven integraal opgenomen in de oorspronkelijke taal (Nederlands, Frans, Latijn, Italiaans, Engels, Duits of Spaans) mét een vertaling in modern Nederlands en toelichting op de inhoud. Op woensdag 23 mei heeft Gustav Leonhardt het eerste exemplaar van dit deze bijzondere uitgave in ontvangst genomen. |
.jpg) |
|
.jpg) |
Essays by leading art historians (Broos, van der Coelen, Colenbrander, Golahny, Hirschfelder, Horn, Roscam Abbing, van Straten, de Witt, etc |
 |
Small panel paintings with religious subjects from the thirteenth and fourteenth centuries in Tuscany constituted a wide-ranging and popular category of objects for personal devotion and use. Comprising single panels, diptychs, triptychs and even polyptychs, they were just as popular as books of hours in northwest Europe. Just as with books of hours, the complete spectrum of art is covered, from modest panels produced on spec. to top-class works painted for demanding commissioners. This book is the first study of these objects as a category and aims to provide a systematic discussion of their most important aspects: typology and material quality, use and function, iconography, and their owners and commissioners.
|
 |
Von Triers benadering van filmen voert film over de grenzen van de traditionele filmesthetiek en plaatst de praktijk van het filmmaken en film zelf in het hart van wat vandaag de dag het nieuwe-mediagenre bij uitstek is geworden: games en gaming. Dogma95 is geen uitzonderlijke episode in de loopbaan van Von Trier, zoals het dat wel was in het werk van zijn mede-oprichters,maar vormde de meest expliciete formulering van Von Triers spelopvatting van filmmaken, die hem bij het concipiëren en produceren van al zijn films heeft geleid. Von Trier herdefinieert filmmaken als een aan regels gebonden activiteit, introduceert spelvormen en structuren in zijn films, en trekt ontnuchterende lessen uit de economische en evolutionaire speltheorie. Von Triers films kunnen dan ook beter begrepen worden vanuit het perspectief van gamesstudies en speltheorie, dan vanuit de traditionele filmtheorie en esthetiek.
|
 |
Rembrandts immer fascinerende vrouwelijke naakten wijken radicaal af van wat gangbaar was in de schilder- en prentkunst van zijn tijd. Om de vraag naar het hoe en waarom daarvan te beantwoorden bestudeert Eric Jan Sluijter, expert in de Nederlandse schilderkunst van de Gouden Eeuw, Rembrandts uitbeeldingen van vrouwelijk naakt tegen de achtergrond van geldende conventies in de Nederlanden en Italië. Tevens onderzoekt hij de aard van Rembrandts kunsttheoretische opvattingen en van zijn voortdurende dialoog met beroemde voorgangers en tijdgenoten. Sluijter toont overtuigend aan dat Rembrandt, meer dan enig ander kunstenaar, er bewust naar streefde de toeschouwer intens bij het voorgestelde te betrekken. Ook laat hij zien hoe dit vergaande gevolgen had voor de morele en erotische implicaties van de onderwerpen die Rembrandt koos.
|
 |
Stone traders initially based in the Meuse valley, the Van Neurenberg family expanded northwards to Nijmegen and Dordrecht from 1530 on, becoming an international trading company in the process. Their subsequent activities reflect the huge changes the Dutch building sector underwent during the 17th century. They cooperated with the most famous artists of their time, such as Hendrick de Keyser in Amsterdam, and were involved in the most modern building projects of the Dutch Golden Age, such as Frederik Hendrik of Orange's Honselaarsdijk Palace. This study offers new insights into a relatively neglected aspect of Netherlandish building history in the 16th and 17th century. Dr. Gabri van Tussenbroek (1969) studied art history and medieval history at Utrecht University. Since 1 January 2006 he has worked as municipal building archaeologist in Amsterdam. |
 |
In de negentiende eeuw vond de herontdekking plaats van vijftiende-eeuwse paneelschilders uit de Nederlanden, zoals de Meester van Flémalle alias Robert Campin, Rogier van der Weyden, de gebroeders van Eyck, Hugo van der Goes, Hans Memling, Geertgen tot Sint Jans en Gerard David. Deze publikatie biedt een introductie op de Oudnederlandse schilderkunst door te laten zien op welke verschillende manieren deze kunst sedert haar herontdekking verzameld, onderzocht en geïnterpreteerd is.
|
 |
A British artist who destroys all his belongings, a Dutch artists initiative which charts organization cultures, a Swiss artist who sells his right to participate in an exhibition via an online auction, an American who prints his own money and then succeeds in spending it... This book by the economics editor of Dutch newspaper de Volkskrant, who is also an art historian, is about the ways in which contemporary artists represent economic processes.
|
 |
Our contemporary lives in the midst of visual media mean that everyone and everything wants to be visible. Success means visibility and visibility means success. This 'regime' also governs all forms of cultural production, 'high' as well as 'low'. Van Winkel seeks out examples, such as the sculpture terrace in Rotterdam, the Netherlands Architecture Institute's national architecture plaque and the behaviour of politicians on campaign trail, but also film posters, reality soaps and the film The Matrix. The author argues that the continously expanding visual culture makes it necessary to reconsider the relationship between art and mass culture, between forms of autonomous and applied art. This critical and original work examines the various interfaces between visual art and other forms of culture - high and low – and could be seen as a sequel to Van Winkel's first book 'The Modern Void. On Art and the Public Condition' published in 1999 to wide critical acclaim.
|
 |
Until now dress has played a minor role in the studies of Rembrandt´s paintings. This is all the more surprising since the artist clearly delighted in the rendering of clothes. He made extensive use of clothing and jewellery to emphasise the character, religious affiliation or social status of the sitters in his portraits, and to clarify the narrative or heighten the drama in his history pieces. De Winkel fills this lacuna and shows that research of this neglected field can contribute in many and unexpected ways to our understanding of Rembrandt´s art. Serious study of the history of dress is itself a rather new field, and was long regarded by art historians as merely ancillary to art history, mainly as a help in matters of dating. However, the knowledge of dress can contribute to the identification of the siter. It can also help to determine the message the sitter or the artist wished to express. The wider aim of the author is to investigate the possible comtemporary connotations of clothes in Rembrandts painted oeuvre by placing them within a wider cultural and historical context. Marieke de Winkel is affiliated to the Rembrandt Research Project in Amsterdam. |